Follow by Email

2017, മേയ് 13, ശനിയാഴ്‌ച

തീ പിടിച്ച വാക്കുകൾ

  എനിക്കും നിനക്കുമിടയിൽ
ചിതറി പോയ
നീലിച്ച വാക്കുകൾ പേറുക്കി
കലത്തിലാക്കി ഞാൻ വീണ്ടും
അത്താഴത്തിന് വേവിക്കുന്നു..

ചിതലരിച്ചു ദ്രവിച്ചു പോയൊരു
കഴുക്കോലിന്റെ ബലത്തിൽ
മാത്രം നിവർന്നു നിൽക്കുന്ന
നമ്മുടെ ഒറ്റമുറി വീട്ടിൽ പുക ഉയരുന്നു
ഞാൻ തീ ഊതി കത്തിക്കുന്നു
വാക്കുകൾ വേവാൻ തുടങ്ങുന്നു
അതിന്റെ അരികിലിരുന്നു നീ
തീ കായുകയാണ്
കുളിരു വറ്റി പോയെന്നു
ഉറപ്പായ നിമിഷങ്ങളിൽ
നീ വീണ്ടും നിന്നിലേക്ക്‌
മടങ്ങുന്നു..

ആറ്റി തണുപ്പിച്ചെടുത്ത
കഞ്ഞിയിൽ കണ്ണീരിന്റെ
ഉപ്പു പിഴിഞ്ഞു ഞാനെന്റെ
വറുതികാലത്തെ പിടിച്ചു കെട്ടുന്നു
എച്ചിൽ പെറുക്കി കളയുമ്പോൾ
വീണ്ടും വീണ്ടും എന്റെ
വാക്കുകൾക്കു വേവ് പോരെന്നു
എനിക്ക് തോന്നിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു

തുലാവർഷ പെയ്‌ത്തിൽ
എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും
നിലം പൊത്താവുന്ന നമ്മുടെ
വീട് നമ്മൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ
കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത്?
ക്ഷാമ കാലം മാറുമെന്നു
നീയും ഇല്ലെന്നു ഞാനും
അലമുറയിടുമ്പോൾ
തീ പിടിച്ചത് വാക്കുകൾക്കായിരുന്നു..

അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ