Follow by Email

2017, ഫെബ്രുവരി 12, ഞായറാഴ്‌ച

പ്രണയഗ്രീഷ്മം



 ഗ്രീഷ്മം ഇപ്പോൾ ഒരു ഋതുവല്ല...
അതൊരു അവസ്ഥാന്തരമാവുന്നു..
 എരിയുന്ന വെയിലിൽ വരണ്ടുണങ്ങുന്നത്
 പുൽനാമ്പുമാത്രമാണോ?

 നീ ലാളിക്കാറുള്ള എന്റെ പാദങ്ങളെ
 എന്ന് മുതലാണ് വരൾച്ച വെടിപ്പിച്ചത്?
 ഓർമയില്ല...

 തീക്കാറ്റ് വീശുന്ന എന്റെ മുറ്റത്തു
 ദാഹജലം തേടി നാവുനീട്ടുന്ന ഒരു കൊന്നമരം ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്..

 ഇലകൊഴിഞ്ഞു തളിരു വരാൻ വൈകിയൊരു വട വൃക്ഷം
വടക്കിനിയിൽ, വേരറ്റു പോകാതെ അവൻ ഇപ്പോഴും കാത്തു വെക്കുന്നു...

 അവനും നിനക്കും എനിക്കും ഇടയിൽ
നിറഞ്ഞാടിയ ആ പൂക്കാലം, മാവിന്റെ കൊമ്പിൽ   പൂത്തിറങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്..

 അതിൽ കണ്ണുടക്കാതെ പകൽക്കിനാവുകളിലും , ജല്പനങ്ങളിലും കുരുങ്ങി എന്റെ ദിനങ്ങൾ വഴുതി പോവുന്നുമുണ്ട്...

 അന്യമായവയെ എല്ലാം കൂട്ടിച്ചേർത്താലും
തീരത്തത്ര ഭീകര ഗർത്തമാണ്,
 ഈ നിശൂന്യത എന്ന് ഏത് വാക്കിനാലാണ് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തുക?

 അനിവാര്യമായൊരു വിധിയുടെ
ഒടുക്കമോ, തുടക്കമോ
എന്ന് തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത ഒരു യാത്രയിൽ,
 എപ്പോഴെത്തും എന്ന് ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒരു വഴിത്തിരിവിനെ  മിഥ്യയെന്നറിഞ്ഞും പിന്തുടരുമ്പോൾ,
 പിൻവിളി വിളിക്കാതെ
പോയവർക്കാവട്ടെ യാത്രാമൊഴി...

2 അഭിപ്രായങ്ങൾ: