Follow by Email

2017, മേയ് 19, വെള്ളിയാഴ്‌ച

അന്തിമവിധി

ആത്മാവില്ലാത്ത ശരീരത്തിനു
കാവലിരിക്കുന്ന
കറുത്ത ശവകോട്ടയുടെ
കാവൽക്കാരനാണ്
നീയെന്നു
എപ്പോഴാവും നീ തിരിച്ചറിയുക?

ഒരു ഗാഡാലിംഗനത്തിൽ
ഞെരിഞ്ഞുപൊട്ടി പോയ അസ്ഥികഷണങ്ങളും;
വീർപ്പുമുട്ടലിന്റെയും
 പിടച്ചിലിന്റെയും നിമിഷങ്ങളും
ഏതു ബോധിവൃക്ഷ തണലിൽ
ആവും ഓർത്തെടുക്കുക?

നഷ്ടജാതകത്തിന്റെ ചിതലരിച്ച
ഏതോ ഏടുകളിൽ
അപമൃത്യു വരിക്കേണ്ട
ദശാകാലം ആരോ ഒരിക്കൽ
 കുറിച്ചിട്ടത്
നീട്ടി കിട്ടുവാൻ മാത്രമായ്
മൃത്യുഞ്ജയ ഹോമം നടത്തുന്ന
 ജാതകന്റെ ആത്മവേദന
നീയെന്നെ വിവരിച്ചു
കേൾപ്പിക്കേണ്ടതില്ല..
അഥവാ ഞാനൊരു
കർമ്മഫലത്തിലും
വിശ്വസിക്കുന്നവളല്ല...

ഇനിയുള്ളത്
നമ്മുടെ കാലം മാത്രമാണ്..
അതിൽ "ഞാൻ-നീ" എന്നുള്ളതോ
"നമ്മളെന്നുള്ളതോ"
എന്നത് മാത്രമാണ്
അന്തിമവിധി..



2017, മേയ് 13, ശനിയാഴ്‌ച

തീ പിടിച്ച വാക്കുകൾ

  എനിക്കും നിനക്കുമിടയിൽ
ചിതറി പോയ
നീലിച്ച വാക്കുകൾ പേറുക്കി
കലത്തിലാക്കി ഞാൻ വീണ്ടും
അത്താഴത്തിന് വേവിക്കുന്നു..

ചിതലരിച്ചു ദ്രവിച്ചു പോയൊരു
കഴുക്കോലിന്റെ ബലത്തിൽ
മാത്രം നിവർന്നു നിൽക്കുന്ന
നമ്മുടെ ഒറ്റമുറി വീട്ടിൽ പുക ഉയരുന്നു
ഞാൻ തീ ഊതി കത്തിക്കുന്നു
വാക്കുകൾ വേവാൻ തുടങ്ങുന്നു
അതിന്റെ അരികിലിരുന്നു നീ
തീ കായുകയാണ്
കുളിരു വറ്റി പോയെന്നു
ഉറപ്പായ നിമിഷങ്ങളിൽ
നീ വീണ്ടും നിന്നിലേക്ക്‌
മടങ്ങുന്നു..

ആറ്റി തണുപ്പിച്ചെടുത്ത
കഞ്ഞിയിൽ കണ്ണീരിന്റെ
ഉപ്പു പിഴിഞ്ഞു ഞാനെന്റെ
വറുതികാലത്തെ പിടിച്ചു കെട്ടുന്നു
എച്ചിൽ പെറുക്കി കളയുമ്പോൾ
വീണ്ടും വീണ്ടും എന്റെ
വാക്കുകൾക്കു വേവ് പോരെന്നു
എനിക്ക് തോന്നിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു

തുലാവർഷ പെയ്‌ത്തിൽ
എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും
നിലം പൊത്താവുന്ന നമ്മുടെ
വീട് നമ്മൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ
കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത്?
ക്ഷാമ കാലം മാറുമെന്നു
നീയും ഇല്ലെന്നു ഞാനും
അലമുറയിടുമ്പോൾ
തീ പിടിച്ചത് വാക്കുകൾക്കായിരുന്നു..

2017, ഫെബ്രുവരി 12, ഞായറാഴ്‌ച

പ്രണയഗ്രീഷ്മം



 ഗ്രീഷ്മം ഇപ്പോൾ ഒരു ഋതുവല്ല...
അതൊരു അവസ്ഥാന്തരമാവുന്നു..
 എരിയുന്ന വെയിലിൽ വരണ്ടുണങ്ങുന്നത്
 പുൽനാമ്പുമാത്രമാണോ?

 നീ ലാളിക്കാറുള്ള എന്റെ പാദങ്ങളെ
 എന്ന് മുതലാണ് വരൾച്ച വെടിപ്പിച്ചത്?
 ഓർമയില്ല...

 തീക്കാറ്റ് വീശുന്ന എന്റെ മുറ്റത്തു
 ദാഹജലം തേടി നാവുനീട്ടുന്ന ഒരു കൊന്നമരം ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്..

 ഇലകൊഴിഞ്ഞു തളിരു വരാൻ വൈകിയൊരു വട വൃക്ഷം
വടക്കിനിയിൽ, വേരറ്റു പോകാതെ അവൻ ഇപ്പോഴും കാത്തു വെക്കുന്നു...

 അവനും നിനക്കും എനിക്കും ഇടയിൽ
നിറഞ്ഞാടിയ ആ പൂക്കാലം, മാവിന്റെ കൊമ്പിൽ   പൂത്തിറങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്..

 അതിൽ കണ്ണുടക്കാതെ പകൽക്കിനാവുകളിലും , ജല്പനങ്ങളിലും കുരുങ്ങി എന്റെ ദിനങ്ങൾ വഴുതി പോവുന്നുമുണ്ട്...

 അന്യമായവയെ എല്ലാം കൂട്ടിച്ചേർത്താലും
തീരത്തത്ര ഭീകര ഗർത്തമാണ്,
 ഈ നിശൂന്യത എന്ന് ഏത് വാക്കിനാലാണ് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തുക?

 അനിവാര്യമായൊരു വിധിയുടെ
ഒടുക്കമോ, തുടക്കമോ
എന്ന് തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത ഒരു യാത്രയിൽ,
 എപ്പോഴെത്തും എന്ന് ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒരു വഴിത്തിരിവിനെ  മിഥ്യയെന്നറിഞ്ഞും പിന്തുടരുമ്പോൾ,
 പിൻവിളി വിളിക്കാതെ
പോയവർക്കാവട്ടെ യാത്രാമൊഴി...