Follow by Email

2015, ഡിസംബർ 18, വെള്ളിയാഴ്‌ച

വാഴ"കുല"കൾ (ഒരു "ബാല"കവിത(?))



അച്ഛൻ ഒരു വാഴ നട്ടു. 
നാളുകൾ കടന്നു പോയി
കാറ്റും, മഴയും, വെയിലും, മഞ്ഞും
മാറി മാറി വന്നു...
വാഴ കുലച്ചു...

കുല വളരാൻ തുടങ്ങി..
കുലയുടെ ഭാരത്താൽ വാഴ
"വീണു" പോവുമോ  എന്ന "ഭയം "
ഒന്നു കൊണ്ട് മാത്രം അച്ഛൻ
വാഴയ്ക്ക് ഒരു "താങ്ങ്" വെച്ചു

അത് വടിവൊത്ത മുഴുപ്പൊത്ത
സുന്ദരമായ ഒന്നാന്തരം പൂവൻകുല
ആയിരുന്നെന്നതിനാലാവണം 
അച്ഛൻ അതിനെ "കരിയില" കൊണ്ട്
"ആദ്യം" "പൊതിഞ്ഞു" "സൂക്ഷിച്ചു".
 അത് മുഴുപ്പെത്തി വിളഞ്ഞപ്പോൾ
അച്ഛൻ "കുല വെട്ടി" "ചാക്കിൽ കെട്ടി"
പത്തായത്തിൽ വെച്ചു ...

"കുല പഴുത്തോ?" എന്ന് നോക്കാൻ മാത്രം
ഞാൻ പത്തായം തുറക്കുമായിരുന്നു
എന്നതൊഴിച്ചാൽ, കുല "പത്തായത്തിലെ"
"ചാക്കുകെട്ടിൽ" "സുരക്ഷിതമായിരുന്നു"

കുല "ചെറിയ മഞ്ഞ നിറം" കാട്ടി തുടങ്ങിയതിനു
അടുത്ത "ചന്ത ദിവസം" അച്ഛൻ അതിനെ
സൈക്കിളിൽ വെച്ച് കെട്ടി ചന്തക്കു കൊണ്ട് പോയി
അച്ഛനോടൊത്ത്  "സന്തോഷവതിയായി ചന്തക്കു
പോവുന്ന കുലയെ" ഞാൻ നിസ്സംഗയായി നോക്കി നിന്നു
ചന്തയിൽ അച്ഛൻ "കിട്ടാവുന്ന നല്ല വില"യ്ക്ക് കുല
വിറ്റ്, "സ്വസ്ഥനായി" വന്നിരുന്നു ടി വി കണ്ടു...

കുല,  കാറ്റും വെയിലും മഞ്ഞും കൊണ്ട്
"മൂപ്പെത്തി", "പഴുത്തു " വല്ല "അണ്ണാനോ", "കിളിയോ"
തിന്നുന്നതിലും എത്രയോ നല്ലതാണ്
വല്ലവന്റേയും അണ്ണാക്കിൽ പോകുന്നതെന്ന്
ഞാനും ആശ്വസിച്ചു..

ചാക്കിൽ കെട്ടി പഴുപ്പിക്കാൻ വെയ്ക്കുന്ന
എല്ലാ കുലകളും നാളെയുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളാണ്...
നന്നായി പഴുത്തു  പാകമായി നല്ല വില കിട്ടാനുള്ള ,
പൂവൻപഴങ്ങൾ ആകാൻ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ടവ ..

എൻറെ പൂവൻപഴമെ, എന്റെ നാടിന്റെ രുചിയേ ...
നിനക്ക് നമോവാകം






അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ