Follow by Email

2015, നവംബർ 4, ബുധനാഴ്‌ച

അവൻ...

അവിടെയിപ്പോൾ ശൈത്യം പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും..
അവനിപ്പോൾ അവന്റെ കുട്ടിക്കുറുമ്പനെ ശൈത്യകാല വസ്ത്രങ്ങൾ അണിയിക്കുന്ന തിരക്കിലാവും...
 അവൾ  കഴിക്കാനുള്ളവ പായ്ക്ക് ചെയ്യുന്ന തിരക്കിലും...
അവൻ...
മറ്റാർക്കും പകരം വെയ്ക്കാനാവാത്തവൻ...
നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ എൻറെ ജീവിതത്തിലേക്ക്, നിറസാന്നിധ്യമായി കടന്നു വന്നവൻ...  ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നവൻ...
എൻറെ സ്വഭാവവൈകല്യങ്ങളെ,  ഭീരുത്വങ്ങളെ, എല്ലാത്തിനെയും എൻറെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ മാത്രം രൂക്ഷമായി വിമർശിക്കുന്നവൻ...
അവൻ...
കപടമായ സന്തോഷപ്രകടങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച, ഘനീഭവിച്ച ദുഖത്തിന്റെ മേഘങ്ങളെ, മഴയാക്കി പെയ്യിച്ചു, തോളോടു ചേർത്ത് നിർത്തി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന...
 വാരാന്ത്യങ്ങളിൽ, വിഷാദത്തിൻറെ കമ്പളത്തിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടു കൂടുന്ന എന്നെ, അതിനുള്ളിൽ നിന്നും നിർബന്ധപൂർവ്വം പുറത്തിറക്കി, മലയോരത്തും, താഴ്വരകളിലും, കാർണിവൽ മൈതാനങ്ങളിലും കൂട്ടികൊണ്ടു പോയി, നിർത്താതെ സംസാരിച്ചു,  നിഴലു പോലെ കൂടെ നടക്കുന്നവൻ...
ഉള്ളിലും പുറത്തും ഒരു പോലെ ശൈത്യം ഉറഞ്ഞു കൂടുമ്പോൾ,
വിളക്കുകൾ മൊട്ടിട്ടു തുടങ്ങുന്ന സന്ധ്യകളിൽ എനിക്കൊപ്പം നടന്നവൻ...
വെറുതെ, എൻറെ സന്തോഷം കാണുവാൻ മാത്രം എന്നെയും കൂട്ടി നഗരം ചുറ്റിയവൻ ...
അവൻ...
ഇന്നും എന്നും സൗഹൃദമെന്നാൽ അവനാണ്...
അവനോളമോ, അവനൊപ്പമൊ....ഒരിക്കലുമില്ല..

അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ