Follow by Email

2015, ഒക്‌ടോബർ 29, വ്യാഴാഴ്‌ച

എത്രയും വ്യക്തിപരമായ ഒന്ന്



മഴ വീണു തുടങ്ങിയ മനസിന്റെ നടുമുറ്റത്ത്‌
ചുവന്ന വട്ടപൊട്ട് തൊട്ടു നീ നിൽക്കുന്നു
എന്നെ ശകാരിക്കുന്നു, പിണങ്ങുന്നു
തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നു... ഞാൻ മാപ്പു ചൊല്ലി
പിന്നാലെ കൂടുമ്പോൾ കള്ളപിണക്കം നടിക്കുന്നു

ഒടുക്കം... തീർന്നു പോയ അവധിയുടെ കണക്കുപറഞ്ഞു
ഞാൻ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ, കണ്ണിൽ നിന്ന് മറയുവോളം
എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടബോധത്തോടെ നീ നോക്കി നില്ക്കുന്നു
വരഷങ്ങൾ കുത്തിയൊലിച്ചു പോയ ആ വഴികളുടെ 
വളവുകളിൽ  എവിടെയോ എത്തി തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ
മാസാന്ത്യം ആയതിനാൽ മാത്രം എനിക്ക്  തരാൻ കഴിയാതെ പോയ
സമ്മാനത്തെ കുറിച്ചുള്ള നഷ്ടബോധത്തിൽ അന്ന് നിന്ന
 അതേ നില്പ്...... എന്നും നീ എൻറെ ഓർമയിൽ അതാണ്

വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു കിടത്തിയ 
തണുത്തു മരവിച്ച ഉടലോ, അപോഴും നെറ്റിയിൽ ജ്വലിച്ചിരുന്ന
ചുവന്ന പൊട്ടോ, കൂടെയുള്ളവരുടെ നിലവിളികളോ
അതുമല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ താങ്ങിയെടുത്തവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളിലെ
ചോരപ്പാടുകളോ എല്ലാം എന്നേ  ഞാനെന്റെ ഓർമയിൽ നിന്ന്
മായ്ച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു...

നിന്റെ കയ്യിലെ ചൂട്... ചുവന്ന വട്ടപൊട്ട്..കാച്ചെണ്ണ മണം
അതാണെന്റെ മരിക്കാത്ത ഓര്മ... പത്തിലേറെ സംവത്സരങ്ങൾ..
ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ഈ ദിനത്തിൽ... നീ പൂമുഖത്തുറങ്ങുമ്പോൾ
അലമുറകൾക്കിടയിലൂടെ ഞാൻ പടിഞ്ഞാറെ മുറ്റത്ത്‌ മരവിച്ചിരുന്നത്......
തകർന്ന, പാഴിരുൾ മൂടിയ, എൻറെ തറവാടിന്റെ അസ്ഥിവാരം തോണ്ടിയ
ശാപകഥകളിലും ഉപകഥകളിലും മനസ്സുടക്കാതെ...ഞാൻ, ഞാൻ, മാത്രം..

ഇന്നും എന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു.... നീ മരിക്കുന്നില്ല.. എൻറെ മനസിലെങ്കിലും..
കാരണം ചുറ്റിനും കൂടിയിരുന്ന ബന്ധുക്കളായ ശത്രുക്കളിൽ
നിന്നെ... നിന്നെ മാത്രമെ ഞാനിന്നോളം സ്നേഹിച്ചിട്ടുള്ളൂ..
നിന്നെ ഓർത്ത് മാത്രമെ എന്നും ഞാൻ കരഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ..
നിന്റെ അസാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രമെ ഞാൻ ശൂന്യത അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ
നീ ജീവിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ..അതിൽ ജീവിക്കാൻ
അതാണ്‌ അത് മാത്രമാണ് എനിക്കിഷ്ടം ..

അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ