Follow by Email

2015, സെപ്റ്റംബർ 27, ഞായറാഴ്‌ച

ഉന്മാദിനി

ഘനീഭവിച്ച മഴമേഘങ്ങൾ
പെയ്യാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്നു
അടച്ചുമൂടിയ ചക്രവാളം
എങ്ങും മഴപാറ്റകൾ...
 ഇരുൾ വീണു തുടങ്ങിയ നാലുകെട്ടിലേക്ക്
മഴ പതിയെ ചാറി തുടങ്ങുന്നു
എൻറെ മഴ..............

ഇലചാർത്തുകൾക്കിടയിലൂടെ
തെളിയുന്ന ഇരുണ്ട ആകാശം
കൂട്ടം തെറ്റി പോയ  പാവം പക്ഷി
വിഹ്വലമായ കരച്ചിലോടെ
എവിടേക്കെന്നില്ലാതെ പറന്നു പോകുന്നു
ഒടുവിലെ പക്ഷി............

നേർത്തകാറ്റിൽ ഇളകി പറക്കുന്ന
എൻറെ മുടിയിഴകളിൽ
ആരുടെയോ നനുത്ത തലോടൽ
നീയാണ്...
 നമുക്കിടയിൽ ഈയിടെയായി
മൗനം സംവദിക്കുന്നു
നിനക്കും എന്നെ പോലെ
രണ്ടു മുഖം ഉണ്ടായി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു

 പറ്റിചേർന്നു പകുത്തെടുത്ത നെഞ്ചിലെ ചൂടിൽ
 എൻറെ കണ്ണീരിന്റെ ചൂട്
നിനക്ക് മാത്രം അറിയാൻ കഴിയുന്ന
ചാലുകളിലൂടെ ഒഴുകുന്നു
 ഇപ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു
 മൗനത്തിലാണ് ഞാൻ നിന്നെ
തീവ്രമായി പ്രണയിക്കുന്നത്‌
 എന്നിൽ നിന്ന് നിന്നെ അടർത്തി മാറ്റി
യാത്ര ചൊല്ലി പിരിയുമ്പോഴാണ്
നിന്നിലേക്ക്‌ ഞാൻ കൂടുതൽ പറ്റിച്ചേരുന്നത്

നിൻറെ അഭാവത്തിലാണ് നിന്നിൽ
ഞാൻ ഉണരുകയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നത്
 നിൻറെ ഗന്ധത്തിലാണ് ഞാൻ ഉന്മാദിനിയായി മാറുന്നത്
നിന്നോളം  ഒന്നിനേയും  ഞാനിത്രയും
നെഞ്ചോടു ചേർത്തു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല
അതേ, നീയില്ലായ്മ എന്ന അപൂർണതയിൽ
ദിവസങ്ങൾ പാഴാക്കുന്ന വെറും വിഡ്ഢിയാണ്
ഞാനെന്നു എനിക്ക് മനസിലായി തുടങ്ങുന്നു








അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ