Follow by Email

2015, മേയ് 18, തിങ്കളാഴ്‌ച

വെറുതെ ഒരു പ്രതിഷേധം(അതെങ്കിലും?)



ദൂരെയെവിടെയോ ഒരു ആശുപത്രികിടക്കയിൽ 
ഒരു എല്ലിൻകൂട് മരണത്തോട് മല്ലിട്ട് തളർന്ന്‌ ഉറങ്ങുന്നുണ്ട് 
എന്നെന്നേക്കുമായി, ആരുടേയും അനുവാദമില്ലാതെ..
മഹത്തായ നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയുടെ  തിരുശേഷിപ്പ്.. 
നീണ്ട നാലു പതിറ്റാണ്ടുകളായി ജനാലയ്ക്ക്‌ പുറത്തു കൂടി 
നിശബ്ദം പോവുന്ന ഋതുക്കൾ അറിയാതെ, ഒന്നുമറിയാതെ.. 

സുന്ദരിയായിരുന്നു അവൾ; പാവപ്പെട്ട പെണ്‍കുട്ടികൾ അങ്ങനെ ആവാൻ പാടുണ്ടോ?മിടുക്കിയായിരുന്നു; അതും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല 
മറ്റേതൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെയും പോലെ വിവാഹജീവിതത്തിന്റെ 
മാസ്മരസ്വപനങ്ങളെ തലോലിച്ചിരുന്നു; നിശബ്ദമായി..
നെയ്തുകൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങി കൂടാൻ കൊതിച്ച പാവം പെണ്‍കുട്ടി 

പക്ഷെ....
എല്ലാം ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ നിശ്ചലമായി...
മരണമല്ലാത്ത മരണം; ജീവിതമല്ലാത്ത ജീവിതം.. 
ദയ തോന്നിയെങ്കിലും ഒന്നു കൊന്നു തരുമോ എന്ന അപേക്ഷ 
നിഷ്കരുണം  നിഷേധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ 
ഒരു പതിറ്റാണ്ട് മാത്രം ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു ലിംഗം 
സുന്ദരമായ ജീവിതം പുറത്തു ആഘോഷിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു
പുതിയ ഓവുചാലുകൾ തേടുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു  

അരുണ മരിച്ചു സൌമ്യയായി.. സൗമ്യ മരിച്ചു നിർഭയയായി ..നിർഭയ മരിച്ചു  
അറിയപെടാത്ത ആരൊക്കെയോ ഇരുട്ടിൽ തേങ്ങുന്നില്ലേ?
എനിക്ക് കേൾക്കാം... ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല 
കാരണം നിങ്ങൾ ജനാധിപത്യരാജ്യത്തിലെ പ്രജകളല്ലേ?
ഞാനാവട്ടെ,  അതിൽ നിന്ന് സ്വമേധയാ പുറത്തു പോയ 
രാജ്യസ്നേഹിയല്ലാത്ത പ്രവാസിയും 
നമുക്കിനിയും മരണങ്ങൾ ആഘോഷമാക്കണം..
കാരണം നമ്മൾ സുരക്ഷിതരാണല്ലോ...ഒപ്പം നിസ്സഹായരും....

അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ