Follow by Email

2015, ഏപ്രിൽ 21, ചൊവ്വാഴ്ച

എൻറെ ഏകാന്തതയുടെ കവിത





നീയറിഞ്ഞോ?  നീ പോയികഴിഞ്ഞുള്ള 
രണ്ടാമത്തെ വസന്തം ചെമ്പകത്തിൽ മൊട്ടിട്ടിരിക്കുന്നു 
നിൻറെ ഗന്ധമാണ് ,നിൻറെ കൈതണ്ടിന്റെ മൃദുലതയാണ്
ആ പൂക്കൾക്ക്...ഓരോ ചെമ്പകപൂവും നിന്റെ ഓർമയാണ് 
ആ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒറ്റക്കിരുന്നപ്പോളാണ് 
നീയെന്ന ഓർമ എത്രയോ തീവ്രമെന്നു  
 ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്...

അന്ന്........
എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം മാറ്റി വെക്കുന്ന നിന്റെ സായാഹ്നങ്ങൾ 
നമ്മളൊന്നിച്ചു നടത്തിയ യാത്രകൾ, ഒന്നിച്ചുറങ്ങിയ രാത്രികൾ, 
ഇപ്പോഴും  എൻറെ ചിരികൾ,കരച്ചിൽ ...
അവക്കായി മാത്രം തുറക്കപ്പെടുന്ന നിന്റെ വാതിലുകൾ 
എന്നെയും കാത്തു മുടങ്ങാതെ എത്തുന്ന 
നിന്റെ ആശംസാകാർഡുകൾ...അവയിലെ വടിവൊത്ത 
അക്ഷരങ്ങൾ വിളിച്ചു പറയുന്ന  പോയ  ദിനങ്ങൾ .........

എൻറെ വെള്ളാരം കണ്ണുള്ള സുന്ദരീ....
എനിക്കിനിയും നിന്റെ തോളിൽ ചാഞ്ഞിരുന്നു 
തടാകത്തിലെ ഇളകുന്ന മരച്ചായകളെ ശൂന്യമായ 
മനസോടെ നോക്കി കാണണം ....
നിന്റെ മടിയിൽ കിടന്നു നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി 
നിർത്താതെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കണം 
നമുക്കൊരുമിച്ചു  പാട്ടുകൾ കേൾക്കണം,കഥയില്ലാത്ത തമാശകളിൽ 
സ്വയം മറന്നു ചിരിക്കണം, വെറുതെ കൈകോർത്തു നടക്കണം  
നീയുണർന്നിരിക്കുമെന്ന ഉറപ്പിൽ എനിക്ക് സ്വയം മറന്നുറങ്ങണം... 

എല്ലാ സൗഹൃദങ്ങളും ഓരോ ഋതുക്കളാണ്;
നിന്റെ സൌഹൃദം മാത്രം എപ്പോഴും   പൂക്കാലവും ...
ഗ്രീഷ്മമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സൗഹൃദങ്ങൾ 
 പാതി വഴിയിൽ  ഉപേക്ഷിക്കുന്നു..അല്ല ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു...
ചിലത്‌ ഋതുഭേദങ്ങൾ ഇല്ലാതെ അവസാനിക്കുന്നു 
ചിലവ ഋതുഭേദങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു    കാലാകാലങ്ങളിൽ 
കൂടുതൽ ശക്തമാവുന്നു 

നിസ്വാർഥമായ സൗഹൃദം  മരിച്ചിട്ടില്ലെന്നു ഇപ്പോൾ എനിക്കുറപ്പാണ്..
 ഇന്ന്... ഈ മഹാനഗരത്തിലെ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും 
അപരിചിതമായ തിരക്കിലും; 
എൻറെ  എത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട  ഏകാന്തത 
വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട് നിൻറെ സാമീപ്യത്തിന്റെ ഊഷ്മളത....
 അല്ലെങ്കിൽ എന്താണ് ഇത്രയും എഴുതിയപ്പോൾ 
എൻറെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് ???

നീയൊരു പൂർണമാവാത്ത കവിതയാണ് അന്നാ...
എത്രയെഴുതിയിട്ടും തൃപ്തി വരാത്ത, വീണ്ടും വീണ്ടും 
തിരുത്തി  ഒടുക്കം അപൂർണതയിൽ നിർത്തുന്ന
 എൻറെ  ഏകാന്തതയുടെ  കവിത .... 


അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ